De Landing
Vanaf vandaag begint het erop te lijken dat ik een van de volgende keren solo mag vliegen. Dat wil zeggen zonder instructeur.
De landing, die gegarandeert elke keer komt, ging perfect tot het moment dat die wielen de landingsbaan raken dan was het meestal een ferme klap. Ik kon maar niet het moment bepalen wanneer ik het vlietuig ietsje moest optrekken om een vloeiende landing te maken. Nu weet ik waarom. Mn vlieginstructeur had een tip die goud waard blijkt te zijn. ” Kijk naar het einde van de landingsbaan”. Op die mannier kun je heel goed bepalen of je er al bent, of je vleugels horizontaal zijn en of je de “flair” al kunt doen. Vanaf dat moment maakte ik alle landingen, op een enkele uitzondering na, lekker zacht. Pffffffff eindelijk.
convert this post to pdf.
(1966-1974)
